Dwór w Mariance (obecnie pensjonat "Marianka")

Do zespołów rezydencjonalnych zlokalizowanych na terenie Gminy Mińsk Mazowiecki zaliczany jest pałac w Mariance, zwany ośrodkiem wypoczynkowym "Marianka" a znajdujący się na terenie miejscowości Huta Mińska. Pałacyk "Marianka" zbudowany został w drugiej połowie XIX wieku z przeznaczeniem na budynek mieszkalny. Takie było jego pierwotne przeznaczenie. Z biegiem czasu był rozbudowywany. W ramach rozbudowy dobudowano do niego przybudówki, które nadały mu formę pałacyku. Pierwszym jego właścicielem był Emma Lange, który sprzedał część udziału Józefowi Anaznemu i Janowi Kondratowiczowi. Emma Lange mieszkał w nim do drugiej wojny światowej.

Po wojnie w pałacu zamieszkało 6 rodzin z terenu Gminy Mińsk Mazowiecki. Mieszkali w nim do 1975 roku. W 1975 roku obiekt uległ spaleniu. Został zniszczony w 75%. Nie nadawał się do dalszego zamieszkania. Konieczność zmusiła więc do przekwaterowania mieszkających tu rodzin do miasta Mińsk Mazowiecki.

Zapadła wtedy decyzja jego wyremontowania z przeznaczeniem dla ogólnodostępnych celów. Jego odbudowa przeciągała się. Wydłużały się, prace przygotowawcze do jego odbudowy. Brak było na to środków finansowych jak również i potrzebnych materiałów wykończeniowych. Do jego odbudowy przystąpiono dopiero w 1982 roku. Wykonawcą robót było Przedsiębiorstwo Budownictwa Ogólnego /PBO/, a inwestorem Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji w Mińsku Mazowieckim.

Budynek po remoncie oddany został w październiku 1986 roku, a od 2 listopada 1986 roku zlokalizowano w nim hotel ogólnodostępny na 26 miejsc. Pokoje noclegowe były 2, 3, 4 osobowe. W tym samym czasie wybudowano przy pałacu własną kotłownię, hydrofornię i studnię głębinową.

Przy hotelu wykonano parking wewnętrzny i zewnętrzny. Od granic miasta, na skraju lasu, ułożono po lewej stronie drogi, jadąc w kierunku Siennicy chodnik z płyt betonowych. Ułatwiało to dostęp do Marianki. Urządzono zalew służący do kąpieli z bieżącą dopływającą i odpływającą wodą, której dostarczała rzeka Mienia. Służył jako ośrodek sportowo -rekreacyjny dla wypoczynku sobotnio - niedzielnego.

Teren Ośrodka wynosił 21ha, w tym zalew wodny 5ha. Kąpielisko wodne było strzeżone. Na terenie ośrodka powstał pawilon gastronomiczny, zbudowano estradę na wodzie, molo spacerowe, pobudowano 11 domków turystycznych, urządzono brodzik dla dzieci, parking samochodowy. Zalew wodny wyposażono w odpowiedni sprzęt jak kajaki, rowery wodne i inne. Według wieści na terenie Marianki zalewu znajdowała się stróżówka.

W takim stanie pałac spełniał rolę hotelu, a inne urządzenia udostępniano dla chętnych wypoczynku sobotnio - niedzielnego. W dni wolne od pracy teren rekreacyjny tętnił życiem, w inne dni tygodnia gości było tu znacznie mniej. Z obiektów w Mariance najwięcej korzystało mieszkańców Mińska Mazowieckiego, chociaż dużo przebywało tu turystów z innych stron, a w tym i przejezdnych trasą Mińsk Mazowiecki Siennica gości.

Dworek w Mariance i widoczny zalew z lat dziewięćdziesiątych XX wieku

Na zdjęciu obok dworek w Mariance i widoczny zalew z lat dziewięćdziesiątych XX wieku.

Najwięcej atrakcji sprawiało wyposażenie ośrodka w sprzęt wodny. Estrada na wodzie wykorzystywana była przez władze miasta, gminy i powiatu na organizowanie tu wszelkich uroczystości jak Świąt Ludowych, Święta Tańca, Pieśni i Sportu czy inne. Sam dworek to budowla niezabytkowa i bezstylowa.

A oto uroki zalewu w Mariance. Widoczna estrada wodna.

Zalew w Mariance. Widoczna estrada wodna.

Nieopodal trasy prowadzącej w kierunku Siennicy, poniżej obecnego jazu wodnego stał drewniany młyn wodny. Na dzień dzisiejszy nie ma po nim żadnego śladu. Według relacji mieszkańców Huty Mińskiej i innych osób młyn działał do połowy lat siedemdziesiątych. Następnie został rozebrany.

Opisywany wyżej dworek - hotel "Marianka" funkcjonował do 28 września 1999roku. W wyniku zmian w ustawie o Samorządzie terytorialnym Zarząd Miasta w Mińsku Mazowieckim przekazał obiekt wraz z całym zalewem i towarzyszącymi mu zabudowaniami Zarządowi Gminy Mińsk Mazowiecki.

Obiekt w Mariance był dla Urzędu Gminy obiektem deficytowym. Na jego pełne zagospodarowanie brakowało funduszy. Zarząd Gminy borykał się z wieloma innymi potrzebami jak: budowa siedziby Urzędu, szkoły w Starej Niedziałce, budowa dróg i wodociągów. Postanowiono go więc sprzedać. W tej sprawie wydana została decyzja już w 1999 roku. Sprzedano go w grudniu 2000 roku.

Obiekt wykupiła prywatna firma Jan-Pol z Mińska Mazowieckiego z przeznaczeniem na wykorzystanie go na tereny rekreacyjno - wypoczynkowe.